Always on the Road
Spanje 2026
Onze stops tijdens deze reis :
18 tot 27 maart 2026
S'Agaro
Home sweet home. Back in town. The place to be.
Oneliners genoeg om te beschrijven hoe graag we hier zijn.
Terug in Spanje, en dan is S’Agaró meestal onze eerste stop. Hoewel Tarifa onze all-time nummer één blijft (maar dat ligt nog een stuk zuidelijker), is dit ook een plek waar we instant gelukkig van worden.
We zijn dit jaar iets later dan normaal thuis vertrokken en hebben niet al te lang in Frankrijk rondgehangen, gewoon om zo snel mogelijk hier te zijn. En eerlijk? Dat gevoel wanneer je aankomt … dat is onbeschrijfelijk.
We blijven hier iets meer dan een week, en die week gaan we ook echt nodig hebben om weer helemaal op te laden. Het was een vermoeiende en stressvolle winter, maar hier vinden we opnieuw rust.
Na S’Agaró plannen we trouwens een nieuw traject door Spanje, dus dat brengt ook weer de nodige spanning en energie met zich mee. Maar deze week? Volledig chillen. Alles mag, niets moet.
De eerste avond gaan we, zoals altijd, eten in Restaurant Llevant in Platja d’Aro. We kijken er al dagen naar uit met echt zo’n aftellen-gevoel, alsof we kleine kinderen zijn.
Wanneer we binnenkomen en onze martini bestellen, krijgen we meteen twee glaasjes cava van het huis. We komen hier zo dikwijls, en het is echt fijn om die herkenning te voelen, de glimlachende gezichten die ons terugzien.
Die warme Spaanse of zoals hier, de Catalaanse gastvrijheid, dat blijft speciaal.
We genieten van A tot Z.
’s Avonds kruipen we moe maar voldaan in ons bedje. We zijn weer ’thuis’, zalig gevoel.
Sinds we op regime zijn en zeker sinds we na onze laatste reis begin december weer thuis waren, ben ik meer beginnen wandelen. Het is een heel andere vorm van beweging dan fietsen, en blijkbaar heeft het een positieve invloed op mijn lichaam.
De meeste langere wandelingen, zeker die met het oog op conditietraining, doe ik alleen. Suzette moet namelijk wat voorzichtig zijn met haar gewrichten en haar achillespees, die af en toe opspeelt. Ik probeer tijdens onze reis nu de fietstochten af en toe af te wisselen met stevige wandelingen.
Vandaag vertrok ik vanop de camperplaats in S’Agaró en stapte langs de Ruta del Carrilet II richting Platja d’Aro. Van daaruit ging het verder richting Sa Conca, om uiteindelijk weer terug te keren naar S’Agaró.
Goed voor 9,5 km en vooral : zalig om te doen !
Wandelroute van S'Agaro naar Sa Conca
Korte fietstrip van S'Agaro naar Sant Feliu en terug
Korte fietstrip van S'Agaro naar Platja d'Aro en terug
Vandaag hebben we eerst een korte fietstrip gemaakt naar Platja d’Aro voor een nieuwe labcache maar in de namiddag willen we toch ook nog wat stappen. We vertrekken aan de camperplaats richting Sa Conca, lopen even langs Parc Pinell en komen dan terug naar S’Agaro via de hoofdstraat. In Parc Pinell nemen we even een kleiner pad van waar we een zicht hebben op de nieuwe camperplaats die er gaat komen. Ze is bijna af (we vermoeden dat de opening rond Pasen zal zijn al was ze al eerder verwacht) en ze ziet er heel netjes uit. Ze ligt tussen S’Agaro en Platja d’Aro en dat is eigenlijk de perfecte uitvalsbasis voor vele doelen. Volgens wat we gehoord hebben is het echter een camperplaats voor max. 48 u. Dat is voor ons, die graag éen à twee weken hier verblijven, geen optie. Spijtig want de camperplaats in S’Agaro, met alle respect voor de superlieve eigenaars, is eigenlijk niet wat het moet zijn. We komen hier ondertussen al een paar jaar, en meestal 4 keer (in maart, in juni, in augustus of september en nog eens in november of begin december met telkens een verblijf van minstens éen week of langer). Anna en Adolfo zijn supervriendelijk en we hebben altijd ons vast plaatsje (op voorhand reserveren is de laatste tijd echt nodig, want het wordt drukker en drukker met de campers). Dus…we blijven ze nog even trouw 🙂
Wandelroute van S'Agaro naar Sa Conca en Parc Pinell
Op zaterdag plannen we een mooie fietstrip naar Palafrugell langs de Ruta del Tren Petit waar het zalig rijden is. Het volledige traject is natuurlijk iets langer want wij vertrekken in S’Agaro, nemen een stukje Ruta del carrilet II, fietsen dan richting Calonge en Sant Antoni en sluiten dan aan op het Tren Petit fietspad in Palamos. Het is mooi weer en het is genieten ! Een dag om extra vrolijk van te worden en we gaan ’s avonds als afsluiter nog eens eten in restaurant Llevant.
Fietstoer van S'Agaro naar Palafrugell
Gisteren en vandaag was het weer tijd voor enkele solo-wandelingen. Deze keer koos ik ervoor om in en rond Sant Feliu te gaan stappen. Gewoon straat in, straat uit, nieuwe wijken ontdekken en andere plekjes herontdekken. Het leuke aan te voet op verkenning gaan is dat je altijd meer ziet dan wanneer je gewoon ergens passeert.
Gisteren waren ze in het centrum volop bezig met de voorbereidingen voor de Ronde van Catalonië. Vandaag heb ik het centrum daarom bewust gemeden, want de koers kwam er ook aan. Ik ben daarom van de drukte weg gestapt en een stukje Cami de Ronda gaan doen. Altijd genieten als je hier wandelt. Ruw en wild en met veel trappen. Deze laatste zijn soms wat vermoeiend maar ze zijn goed voor de conditie.
Zalig om hier te wandelen met het zicht op de zee, het geluid van de golven die tegen de rotsen beuken en de prachtige meeuwen die boven je hoofd cirkelen.
Wandelroutes in en rond Sant Feliu de Guixols
Omdat onze fietsrit richting Palafrugell zo goed is meegevallen beslissen we om vandaag naar Pals te fietsen. Dat is nog iets verder, maar haalbaar. We waren al een keertje in Pals en stonden toen op de camping in de buurt. Vandaag vertrekken we dus in S’Agaro en volgen dezelfde route tot in Palafrugell om van daaruit verder naar Pals te rijden. Mooi weer, niet te druk in dit mooie middeleeuwse stadje en zalig om even te kuieren in de kleine straatjes. Voor wie hier in de buurt is, een aanrader om een dagje te vertoeven. We komen ’s avonds in S’Agaro terug aan met een 60 km in de beentjes 🙂
Fietsroute van S'Agaro naar Pals
Op onze voorlaatste dag in S’Agaro fietsen we naar Ermita de Pedralta. Het ligt hoog boven in Sant Feliu de Guixols maar het is het klimmen met de fiets waard. Voor de mirador moet je nog wel een stukje te voet maar eens aangekomen krijg je prachtige vergezichten.
We waren hier ooit voor onze 5000ste geocache. Ondertussen hebben we er meer dan 15000 gevonden en was het bijna 7 jaar geleden dat we hier waren. Leuk om hier terug te komen en nog altijd onder de indruk van de schoonheid.
En dan wordt het tijd om stilaan weer voor even afscheid te nemen van S’Agaro en omgeving. We wilden voor onze laatste dag van S’Agaro naar Peratallada fietsen, heen en terug zo’n 70 km…Maar de felle windstoten hebben ons doen afzien van de planning. We zijn gefietst (en zwaar geklommen) tot Romanyà de la Selva en dan beslist dat verder rijden niet zo’n goed idee was.
Een korte stop dus in dit mooie mini dorpje dat uit niet veel meer bestaat dan de Església de Sant Martí en enkele huizen en twee restaurants. Eentje daarvan wordt gerund door 2 Belgen.
’s avonds nog een laatste keer genoten in Platja d’Aro van een goei stukje vlees met het bijhorend martinike en wijntje en vanmorgen vertrokken naar andere oorden.
27 tot 28 maart 2026
Cervera
We maken een korte stop in Cervera op de camperplaats van de gemeente waar we ook twee jaar geleden al stonden. Netjes en leuk om te staan en een veilig gevoel aangezien de mannen van de Mossos d’Esquadra zicht hebben op de camperplaats.
We nemen rond de middag de fiets om een aantal labcaches te doen maar het is ijzig koud en we maken de toer niet af. Ik ga in de namiddag nog eens terug om een toertje te voet te doen en om wat foto’s te nemen. Morgen reizen we weer wat verder.
28 tot 29 maart 2026
Quinto
29 tot 30 maart 2026
Olite - Erriberri
Gisteren in de vroege avond is het in Quinto nog harder beginnen waaien en de camper werd serieus door elkaar geschud door de rukwinden. Ik ben pas laat in slaap gevallen want de wind die zo’n lawaai maakt en zo’n kracht uitoefent, dat is gewoon niet aangenaam. Vanmorgen heel vroeg vertrokken en op een rustig tempo de wind getrotseerd en gereden tot in Olite. Dit dorpje hadden we gekozen omdat onze eerder geplande stop naar Bardenas Reales niet verantwoord was. We zouden gezandstraald worden in de woestijn en daar hadden we geen zin in.
Olite is een mooi alternatief en als we geïnstalleerd zijn op de camperplaats van de gemeente genieten we eerst van een zalig warme douche in onze camper en daarna een lichte lunch. Vervolgens trotseren we de snijdende wind die aanvoelt alsof het nul graden is en gaan we op verkenning uit.
We bezoeken het prachtige Palacio Real. De foto’s tonen een mooie blauwe lucht onder een stralende zonneschijn maar schijn bedriegt : ik denk niet dat we in al die jaren dat we naar Spanje reizen al zo koud hebben gehad. Het stadje zelf was een beetje dood vandaag, waarschijnlijk omdat het zondag was en buiten seizoen. Maar het paleis alleen al is echt een aanrader !
30 tot 31 maart 2026
Frias - Tobera
We hebben een pareltje ontdekt. We zochten nog een of twee stopplaatsen voor we naar Potes gingen en de eerste is Frías geworden. Het ligt in de regio Castilla y León en werd ooit benoemd tot het kleinste stadje van Spanje.
Sinds 2025 heeft de Franse CCP hier een camperplaats met zicht op het ‘stadje’ en het indrukwekkende kasteel. De camperplaats heeft geen stroom, maar er zijn 40 plaatsen en er is verzorging mogelijk. De prijs is 6 euro per nacht.
Het weer zat niet echt mee en we wilden zoveel mogelijk doen vooraleer de regen zou komen. Daarom zijn we met de fiets naar het nabijgelegen dorpje Tobera gereden, waar de prachtige Ermita de Santa María de la Hoz staat, onder een indrukwekkend grote rots. Een historisch bruggetje en een mooie waterval maken het idyllische plaatje compleet.
Na ons bezoek aan Tobera hebben we de fietsen opgeborgen en zijn we te voet naar Frías getrokken. Het oogt als een dorp, maar het is dus een ‘stad’. Het imposante kasteel torent hoog boven de stad uit en is absoluut een bezoekje waard. Voor 2 euro per persoon krijg je er prachtige panorama’s bij. Zeker de moeite om hier eens langs te gaan.
Het weer bleef koud en grijs, maar met de regen viel het gelukkig mee.
31 maart tot 1 april 2026
Cervera de Pisuerga
Vandaag landen we in Cervera de Pisuerga, op camping Fuentes Carrionas.
Suzette wil haar gewrichten en spieren een beetje rust gunnen en maakt van de gelegenheid gebruik om voor ’s avonds een lekker stoofpotje te bereiden.
Ik ga een stukje wandelen voor mijn conditie en kies voor de Senda del Oso (niet te verwarren met de bekendere Senda del Oso in Asturië tussen Entrago en Tuñón — die staat trouwens ook nog op ons programma).
Deze Senda vertrekt achter de camping en maakt een mooie lus van ongeveer 12 km. Ze brengt me door prachtige landschappen, maar is ook best een uitdaging. Er zitten stevige hellingen in en ook al heb ik de laatste maanden veel gewandeld, deze beklimmingen waren er om u tegen te zeggen. Ik ben dan ook heel blij dat ik ze, ondanks mijn COPD, toch heb kunnen overwinnen.
Uiteindelijk eindig ik met iets meer dan 13,70 km in de benen en een grote portie voldoening. Het stoofpotje heeft gesmaakt 🙂
1 tot 8 april 2026
Potes
Voor ons verblijf in Potes hebben we gereserveerd op camping Viorna, en daar zijn twee goede redenen voor.
Ten eerste is deze regio compleet nieuw voor ons en willen we van hieruit rustig verkennen wat er allemaal mogelijk is. Ten tweede is het Paasvakantie, met het Paasweekend in aantocht, en we vermoeden dat veel campings en camperplaatsen overbezet zullen zijn. Met een reservatie zitten we dus veilig. Wanneer we aankomen op de camping hebben we allebei meteen een feel good-gevoel. De camping is prachtig gelegen, met zicht op de indrukwekkende bergen aan de voet van de Picos de Europa. De ontvangst is warm en hartelijk en we mogen zelf een plaatsje uitzoeken. Soms kom je ergens en voel je je meteen thuis — dit is zo’n plek.
In de loop van de namiddag maken we een eerste korte wandeling naar Potes en besluiten we daar in de vroege vooravond iets te eten.
Potes zelf is geen stadje waarvan je zegt “wow”, maar het is zeker aangenaam. Wij zijn hier vooral voor de natuur, dus hoe een stadje eruitziet is voor ons eigenlijk minder belangrijk.
Het valt ons wel op hoe vriendelijk iedereen hier is. Veel mensen spreken redelijk goed Engels en de prijzen liggen een stuk lager dan in de regio aan de Middellandse Zee. En dat terwijl dit toch een toeristische streek is — het prijsverschil is echt merkbaar.
Wanneer we de tweede avond op de camping gaan eten met een aperitief (de witte Martini’s schenken ze hier bijna als limonade, dus in royale hoeveelheden), een fles wijn, voor allebei een entrecote met frietjes en sla, en daarna nog een koffie, betalen we 30 euro.
Dat zijn prijzen waar je aan de andere kant van Spanje alleen maar van kan dromen, en vergeleken met Luxemburg, Duitsland of België is dit zelfs gewoon ongelofelijk.
Onze eerste indruk van Potes en camping Viorna: top !
Vanmorgen vanuit de camping in Potes een wandeling gemaakt via het laatste stukje van de Camino Lebanegio. We passeerden Monasterio Santo Toribio de Liébana en zijn dan verder geklommen naar de Ermita’s San Miguel, Santa Catalina, San Pedro (enkel nog wat stenen daar) en Santa Maria de Los Angeles (ook hier alleen nog wat restanten). Het was een serieuze klim naar dien Pedro en dan bleken daar alleen maar wat stenen te liggen lol. Maar de panorama’s waren prachtig. Een bewolkte dag maar geen of weinig wind dus wij al wreed content 
Uitstap vanuit Potes naar Cain voor Ruta del Cares
We blijven een hele week in Potes en dat blijkt een goed idee want de camping loopt voller en voller. We zijn blij dat we hier een plaatsje hebben tot na de drukte.
We willen heel graag de Ruta del Cares wandelen, of alleszins een stuk ervan. Maar hoe geraken we daar ? Er zijn verschillende opties. We kunnen met de camper in de buurt van Poncebos gaan staan maar dan wagen we ons aan het zwaarste stuk van de wandeling. Vanuit Cain is het iets makkelijker en dat zou mogelijk zijn vanuit Posada de Valdeon. Er is een camperplaats maar die staat waarschijnlijk overvol met deze dagen. En dan moet je nog een taxi nemen van Posada naar Cain. Maar we hebben geluk. Na een babbel met de receptioniste op de camping krijgen we het aanbod om een autootje te huren van een lokale garage. Niks officieel en zonder al te veel gedoe krijgen we een Kia ter beschikking voor 50 euro. Hij wordt ’s avonds geleverd en ’s morgens vertrekken we om 8 u richting Cain. Eigenlijk zijn we niet ongelukkig dat we gekozen hebben voor de auto en niet om met de camper tot daar te rijden. Het is niet echt een goede baan en vooral het laatste stuk is erg smal. Het allerlaatste stuk tussen Posada en Cain mogen zelfs geen campers meer rijden. En we begrijpen nu ook waarom. Het is smaller dan smal. De rit op zich is al mooi, en dan moeten we nog beginnen aan de wandeling.
Hieronder eerst een aantal foto’s van de route tussen Potes en Cain.
Als we aankomen in Caín en nog onder de indruk zijn van de prachtige rit hier naartoe, kunnen we eindelijk beginnen aan de Ruta del Cares. Het is Goede Vrijdag en dat uit zich in een drukte van jewelste op het wandelpad. Toch is het genieten van het eerste moment tot het laatste. Ik kan de “wow’s” die we geroepen hebben niet meer tellen, maar het moeten er meer geweest zijn dan ooit tevoren.
De volledige tocht van Caín naar Poncebos en terug is 24 km en dat vinden we net iets te veel. We wandelen ongeveer 5 km heen en 5 km terug. Volgens kenners hebben we daarmee het mooiste stuk van de Ruta gedaan en dat is wat telt. We willen onze toch al wat oudere gewrichten niet forceren 🙂
We hebben natuurlijk veel foto’s genomen, maar geen enkele foto kan weergeven wat je ziet en voelt als je daar loopt. Het is een unieke ervaring. De paden, met aan de ene kant de rotswand en aan de andere kant de diepe afgrond, zijn op sommige stukken niet echt breed, maar het voelt nooit onveilig. We zijn allebei ontzettend blij dat we deze wandeling gedaan hebben. En misschien, wie weet, is het ooit voor herhaling vatbaar.
Fietstoertje vanuit Potes naar Mogrovejo
Vandaag wordt er niet gewandeld maar kiezen we voor een fietstripje naar het kleine pittoreske dorpje Mogrovejo. Het is vanuit Potes ongeveer 10 km maar de laatste kilometers zijn redelijk pittig. Er zitten stukken bij van 11 %. Gelukkig worden we boven beloond met heel veel schoons.
Het kleine dorpje blijkt geliefd te zijn want er loopt hier heel wat volk rond. Er zijn een aantal café’s en restaurantjes maar toch blijft het geheel er heel authentiek uitzien.
We leren ook dat éen van de vele Heidi films hier gedeeltelijk is opgenomen. Het is een weetje maar voor ons niet echt van betekenis. We zijn geen fan van Heidi 🙂
We staan weer versteld van de schoonheid van de streek hier. Dorpjes zoals Mogrovejo zijn hier waarschijnlijk massaal aanwezig en we zijn blij dat we deze regio ontdekt hebben. Eerste keer maar zeker niet de laatste keer.
Vanuit Potes : Ruta Alcornacal de Tolibes.
Vandaag doen we de ruta Alcornocal de Tolibes. Een stevige wandeling van meer dan 12 km die we toch iets onderschat hebben. We dachten dat ze iets korter zou zijn maar vooral ook minder steil. Dat had de camping receptioniste ons toch verteld. Toen ik ’s morgens ging vragen welke wandeling het meest interessant was bleek die Alcornocal de minst zware.
Het eerste stuk vanuit Potes tot aan de Ermita de la Virgen de Valmayor is steil maar doenbaar. Als we arriveren aan de Ermita genieten we van prachtige landscapes en we nemen er ook de tijd voor onze picknick. Zalig zitten hier.
En dan stappen we verder. Het gaat richting Porcieda al willen we niet helemaal tot in dat dorp stappen. We willen de splitsing nemen die terug naar Potes gaat. Maar die splitsing zit er niet direct aan te komen en we klimmen en klimmen en vloeken en vloeken. Mooi, dat wel, prachtig zelfs, maar het vraagt veel van onze longen (de mijne vooral) en van onze gewrichten (die van Suzette). We zijn moedig en zetten door. Eenmaal op het hoogste punt gaat het natuurlijk ook weer terug naar beneden en ook dat is niet evident. De kiezelige ondergrond maakt dat we voorzichtig moeten stappen om niet te schuiven op de loszittende stenen.
Moe maar tevreden komen we terug aan op de camping. Als we kijken op Komoot blijkt dat er stukken bijzaten van 20 %. Dat is niet niks. Maar we zijn hier niet elke dag dus moeten we nu zoveel mogelijk meepakken.
Kleine rondwandeling Potes
Vandaag doe ik een korte solo-wandeling in de buurt van de camping. Suzette wil even de gewrichten laten rusten en ik besluit in de late namiddag dat het tijd is om wat te stappen. Ik ga richting Monasterio de Santo Toribio, vervolgens naar de Ermita San Miguel (deze beiden hadden we samen al gedaan) en dan ga ik verder naar beneden richting Congarna. Het is een zeer steile afdaling. Congarna is niet echt een dorp, meer een gehucht, waar hoegenaamd niets te zien is. Van daaruit heb ik niet zoveel keuze dus ik neem de baan terug richting Potes. In Turieno merk ik dat er een ‘binnenweg’ loopt naar de camping. Dit soort weggetjes op Google Maps zijn niet altijd even betrouwbaar maar ik waag het er maar op. En gelukkig…ik kom uit pal aan de ingang van de camping. Toch weeral 6 km in de benen en dat voelt altijd goed.
Met de fiets van Potes naar Piasca
Vandaag is het onze laatste dag Potes en we willen nog graag een tripje doen. Wandelen of fietsen ? We kiezen uiteindelijk voor de fiets en besluiten tot in Piasca te rijden voor éen geocache. Het eerste stuk is goed doenbaar en niet te steil, beetje vals plat, maar het laatste stuk naar Piasca is een stevige kuitenbijter. De rit loont wel want we eindigen bij een prachtig kerkje waar je anders nooit zou terecht komen en duizelingwekkend mooie panorama’s. We willen eerst nog verder door naar Tudes, maar dat wordt nog een pak steiler en bovendien stopt de asfaltweg en gaat over in landweg. Aangezien we de route niet kennen en de streek ons niet bekend is en er bovendien regen wordt voorspeld, keren we terug naar Potes. Maar wat een toertje weeral. Enorm genoten.
Morgen reizen we iets verder maar we blijven nog in de Picos streek. Wat een ontdekking ! Blij dat we eindelijk de Picos aan ’t verkennen zijn.
8 tot 13 april 2026
Las Arenas
Vandaag rijden we van Potes naar Arenas. De weg ernaartoe is adembenemend mooi. In Las Arenas staan we op de camping Narenjo de Bulnes. Mooie camping met aan twee zijden van de baan een terrein. Wij installeren ons aan de kant van de rivier Cares en ook hier weer direct een wow gevoel. Prachtige omgeving en we gaan hier veel kunnen verkennen. Hoofddoel is een bezoek aan het bergdorpje Bulnes dat enkel te voet te bereiken is of met de funicular. Dat is voor morgen gepland. Misschien zullen we ook éen van de dagen nog een stuk van de Ruta del Cares doen, ditmaal vertrekkende vanuit Poncebos maar dat bekijken we nog.
Vandaag doe ik een eerste verkenningstochtje in Las Arenas zelf en ik kies de wandeling die naar Fuente Muniama gaat. Een stevige klim door het bos maar eens boven heb je prachtig uitzicht over de bergen. Ik ben tevreden van mijn wandeling en van de eerste kennismaking van de streek.
Vanuit Las Arenas naar Bulnes via Poncebos
Een populaire bestemming als je in de buurt bent, is Bulnes. Het is een klein bergdorpje dat vroeger enkel te voet bereikbaar was. Sinds 2001 kan je vanuit Poncebos met de funicular naar het 400 meter hoger gelegen Bulnes. De rit is ongeveer 2,2 km lang en duurt bijna 10 minuten.
Wij hebben het traject naar boven met de funicular gedaan en zijn te voet teruggekeerd. Maar vooraleer af te dalen gingen we eerst op verkenning in Bulnes zelf.
Je hebt Bulnes de Arriba (boven, ook wel El Castillo genoemd) en Bulnes de Abajo (beneden, ook wel La Villa genoemd). Beide delen vormen samen het authentieke bergdorp en worden verbonden door een steil pad. We hebben eerst rondgewandeld in het laagste gedeelte en zijn daarna verder gestapt naar het hoger gelegen Bulnes de Arriba.
Het lagere gedeelte is iets drukker en heeft wat meer cafeetjes en restaurantjes. Het bovenste deel is rustiger, maar je hebt er een prachtig uitzicht.
Na een uitgebreid bezoek aan het dorp hebben we besloten om niet met de funicular terug naar beneden te gaan, maar via de Canal del Tejo/Texu naar Poncebos te wandelen. De afdaling is er eentje om u tegen te zeggen. Het gaat steil naar beneden, maar de moeilijkheid wordt vooral bepaald door de losliggende stenen op het smalle pad.
Je moet goed opletten dat je niet uitschuift, want je wil niet in de diepe kloof belanden. Het klinkt gevaarlijker dan het is maar met goede wandelschoenen, een wandelstok en de nodige focus is het zeker te doen.
En wat krijg je in ruil? Voor ons waren het de meest indrukwekkende vergezichten die we ooit hebben gezien. Tijdens deze afdaling waren we nog meer onder de indruk dan van de Ruta del Cares, waarvan we een stuk vanuit Caín gelopen hebben. De prachtige landschappen blijven op ons netvlies gebrand, iets om nooit te vergeten.
Wanneer we beneden aankomen, blijven we nog uren napraten en nagenieten van al het moois dat we gezien hebben.
Een dag later gaan we opnieuw naar Bulnes. Niet om nog eens af te dalen — dat zou wat veel van het goede zijn — maar gewoon om te genieten in het dorp: een hapje, een drankje en een korte wandeling in en rond Bulnes.
Bulnes en de bijhorende afdaling: we kunnen het iedereen aanbevelen!
Vanuit Las Arenas naar Poncebos - Ruta del Cares
Normaal gezien zouden we hier nog iets langer blijven maar het weer slaagt om en het ziet er maar miezerig uit. De voorspellingen voor de eerste vier dagen zijn regen dus we beslissen om niet in het slechte weer te blijven staan en door te rijden. ’s avonds kijken we op Google maps voor onze volgende bestemming want we willen dan stilaan richting zuiden rijden. Maar het is met gemengde gevoelens. We wilden nog éen keer een stukje Ruta del Cares wandelen. Als we ’s morgens wakker worden is het niet aan ’t regenen en meer zelfs, er zijn strookjes blauwe lucht. We nemen impulsief de beslissing om toch te blijven en gaan op stap voor de Ruta del Cares vanuit Poncebos. Een deel van deze route hebben we al gelopen vanuit Cain maar dit stuk is ook duizelingwekkend mooi. We stappen een viertal kilometer richting Cain en komen dan terug. Terug in Poncebos klimmen we nog even omhoog naar het dorpje Camarmena omdat er een geocache ligt. Het is een bangelijk steile klim. Boven aangekomen blijkt er in dit kleine gehucht éen bar te zijn en die is nog open ook. We nemen een kleine break en drinken hier iets met wat croquetas de jamon. Daarna klauteren we nog iets hoger op zoek naar de cache en dan kunnen we terug naar beneden. Dat gaat iets soepeler en sneller 🙂 Helaas krijgen we hier de verwachte regen op ons dak. Maar het kan ons niet deren. We hadden een prachtige laatste dag in Poncebos en we zijn blij dat we niet vertrokken zijn.
Morgen doen we dat wel maar we gaan terug naar Potes. Ook daar willen we nog een aantal dingen doen vooraleer we verder rijden naar het zuiden.
13 tot 18 april 2026
Potes
En we zijn terug in Potes. Dat was niet echt gepland maar er zijn verschillende redenen voor. Ten eerste willen we nog altijd graag met de kabelbaan in Fuente Dé naar boven gaan en te voet terugwandelen. Afin, ‘willen we graag’ is eigenlijk niet helemaal juist want we twijfelen nog altijd of we het willen en durven. We zijn niet echt kabelbaan fans (Suzette en ik elk voor een andere reden, maar goed, we zijn er dus nog niet uit). Bovendien is het naar beneden wandelen blijkbaar een prachtige ervaring maar het zijn ook veel kilometers. Dus . . . we wachten nog even het weer af en dan zien we wel wat het wordt 🙂
Een tweede reden is dat we misschien terug naar Cain gaan. We willen daar eventueel terug een stuk Ruta del Cares lopen. Die reden is helemaal te zot voor mensen die niet geocachen maar voor ons is het de normaalste zaak van de wereld. We hebben namelijk bij de eerste wandeling niet gezien (hoe kan dat nu, ’t ja, zelfs geocachers maken domme fouten) dat er een adventure lab cache loopt van Cain naar Poncebos, of omgekeerd). We hebben vanuit Poncebos de eerste twee deeltjes gedaan, de andere drie liggen dichter bij Cain. Dus…als het allemaal meezit en we hebben er zin in, dan gaan we ook die drie andere deeltjes afwerken van Cain. Alles is dus nog mogelijk en nog niet beslist. De weersvoorspellingen zijn niet echt denderend en ook daar hangt dus veel van af . . . wordt vervolgd 🙂
Uitstap van Potes naar Brez (Canal de las Arredondas)
We hebben voor twee dagen een autootje via de camping kunnen versieren dus we beginnen ’s morgens met een tripje naar Fuente Dé. Even ter plaatse kijken of we dat gaan durven. Het is heel heel heel bewolkt en we beslissen ter plekke : niet vandaag ! Maar als morgen de zon schijnt dan gaan we het doen. We nemen een paar foto’s en vertrekken terug uit Fuente Dé richting Brez waar we een rondwandeling gaan maken, Canal de las Arredondas. Het is ondertussen gaan regenen en de prachtige landschappen van de rondwandeling in Brez krijgen hierdoor wel een ander uitzicht maar we gaan ervoor. Het is veel stijgen en dalen. Bij aankomst hebben we 6,50 km afgelegd maar in de beentjes voelt het meer. Alvast een oefening voor morgen als we van Fuente Dé te voet terug naar beneden willen. In Brez hebben we alvast, niettegenstaande het miezerige weer, enorm genoten.
De eerste 7 foto’s zijn van ons kort bezoekje aan Fuente Dé. De anderen zijn van Brez.
Uitstap van Potes naar Fuente Dé
En dan is het zover. ’s ochtends schijnt de zon en er is geen wolkje aan de hemel te bespeuren. We hebben elkaar gisteren beloofd dat in deze weersomstandigheden de kabellift doorgaat. We kopen twee ticketjes maar moeten helaas nog een dik half uur wachten want er zijn nog een aantal wachtenden voor ons. Het wachten is niet leuk, want je gaat dan meer en meer twijfelen of omhoog gaan met dat ‘bakje’ wel een goed idee is. Maar dan mogen we eindelijk instappen en zijn we vertrokken. Het ding zit propvol (20 personen is het maximum) en Suzette sluit haar ogen en ik blijf heel de tijd tegen haar praten. Het gaat goed. In minder dan 4 minuten zijn we boven en geloof het of niet maar we zijn blij als kleine kinderen. Want dit wilden we zo graag maar aan de andere kant hadden we beiden zo ook onze bedenkingen over dat kleine tripje naar boven.
Het uitzicht boven is fenomenaal. Ik heb eerder al geschreven dat mijn superlatieven over de schoonheid van Picos een beetje op zijn, en dat is nu niet anders. Zelfs de foto’s geven niet weer wat we met het blote oog zien. Het is duizelingswekkend mooi. Na een kwartiertje ter plaatse zijn gebleven op de bovenplateau aan de kabelbaan beginnen we aan onze lange tocht naar beneden. We volgen de PR-PNPE24 route en die is ongeveer 15 km lang. We hebben ook al gelezen dat het vrij pittig is, maar we gaan ervoor. Het eerste stuk is niet echt pittig maar zeer goed bewandelbaar. Soms nog wat sneeuw op de weg maar ook dat is geen probleem. De weg is vrij breed en we hebben al wat geoefend in de Picos de voorbije twee weken dus het gaat goed. Prachtige landschappen die er na elke paar meter toch ook weer anders uitzien. Indrukwekkend !
De berghut/hotel Aliva duikt ineens op en ligt werkelijkheid in the middle of nowhere. Helaas is alles gesloten. Later vernemen we dat het ‘seizoen’ pas begint rond einde mei tot begin oktober. Maar heel erg vinden we dat niet. We hebben, zoals altijd, onze picknick bij met de nodige tussendoortjes en genoeg drank. En uiteindelijk kunnen we ook niet te lang blijven zitten want de wandeling duurt een paar uur. De 4 uur die wordt aangegeven is niet correct. Dat is volgens mij enkel haalbaar als je echt een zeer getrainde jongere persoon bent, nergens stopt om te genieten van al dat schoons en wat foto’s neemt en hooguit 5 minuten stopt om iets te eten. Wij hebben er meer dan 6 uur over gedaan. Vooral de laatste 5 km waren heel zwaar. Net wanneer de wandeling toch wat van je energie begint te eisen en je denkt dat het nu wel stilaan naar beneden gaat naar het einde toe krijg je een hele ommezwaai. Gedaan met het brede pad en plots kom je terecht op een stuk waar het zeer steil afdaalt op een zeer moeilijk en smalle begaanbaar pad. Dat duurt toch wel even zo vooraleer je terug op een ‘normaler’ bospad komt, maar ook dan stopt het niet. In plaats van afdalen begint het terug te stijgen en die laatste kilometers beginnen zwaarder en zwaarder te wegen. Als we met 16 km op de teller terug bij de auto aankomen zijn we allebei doodmoe, en dan vooral in spieren en gewrichten. Maar de satisfactie die we hebben van deze prachtige dag is onbetaalbaar. Morgen een rustdag, dat is zeker, en nagenieten van de foto’s !
