Always on the Road
Spanje 2026 - deel II
Onze stops tijdens deze reis :
Na een woelige periode aan het thuisfront met de situatie van mijn ouders gaan we midden augustus eindelijk terug vertrekken. We hebben niet echt een plan. We willen vooral rust, of beter gezegd, tot rust komen en naast onze drie favoriete stopplaatsen hebben we geen route uitgestippeld. We reizen eerst nog via Antwerpen en Veurne en rijden dan langzaam door Frankrijk om op 27 augustus aan te komen in ’s Agaro.
27 augustus tot 17 september 2026
S'Agaro en omgeving
We zijn thuis. Niet zo thuis als in Tarifa, maar we zijn thuis. 
S’Agaró en omstreken is voor ons zo’n regio waar we ons echt goed voelen. De combinatie van de mooie, wilde natuur, het Catalaanse karakter, de goede keuken… het draagt allemaal bij aan het feit dat we hier zo graag komen.
Ja, het is toeristisch. En op sommige momenten zelfs té toeristisch. Maar we bekennen: ook zulke plekken schuwen we niet omdat het er druk is. Integendeel zelfs. Er is iets aan de sfeer hier dat ons telkens weer aantrekt.
Onze vaste camperplek is Sagaroarea. En niettegenstaande we eind mei één nachtje op de nieuwe, prachtige camperplaats in Platja d’Aro hadden gestaan – we moesten onverwacht nog een nachtje langer blijven vanwege mijn tandartsbezoek en bij Anna was onze plaats ondertussen alweer gereserveerd – zijn we toch opnieuw teruggekomen bij Anna en Adolfo.
We blijven dus trouw 🙂 Want zij heeft, vier keer per jaar en eender wanneer we haar contacteren, altijd onze plaats voor ons beschikbaar. Ze is bovendien de vriendelijkheid zelve en ondertussen hebben we een band opgebouwd. En ja, dat telt allemaal mee.
Ze zijn hier nu ook begonnen met verbouwingen en er komt een mooier sanitair. Daar kijken we echt naar uit.
Traditiegetrouw gaan we de eerste avond eten bij Llevant. En dat is genieten van A tot Z.
Onze Martini als aperitief, die hier gelukkig altijd groot genoeg is en niet, zoals op veel plaatsen in Frankrijk, als een soort whiskymaatje wordt geschonken. 
Daarna voor mij een solomillo de ternera met pepersaus en frietjes. Zooooo lekker.
Suzette neemt bij Llevant altijd een pizza. En het is ook het enige moment waarop we niet samen ons flesje wijn drinken. Zij drinkt graag een glaasje rood bij haar pizza, terwijl ik trouw blijf aan mijn witte wijn en dus een klein flesje neem.
Heerlijk!
Wat we de komende dagen gaan doen, staat nog helemaal niet vast. We go with the flow en willen hier vooral chillen.
Vandaag fietsen we van S’Agaro naar Llafranc. Een prachtige fietsrit die een deel over de Ruta del tren petit loopt. We waren er al eerder en het blijft leuk om te doen. We vertrekken redelijk vroeg en nemen niet enkel onze lunch mee als picknick maar ook ons ontbijt. Dat doen we de laatste tijd wel eens meer en het is leuk om de dag te beginnen op een speciale plaats. We stoppen in Platja d’Aro met zicht op zee en installeren ons heel basic op een muurtje om te ontbijten. Niets mooier en romantischer 🙂
Onze eindbestemming is de El Far de Sant Sebastià die boven Llafranc uitkijkt. Absoluut de moeite om even halt te houden. We bezochten deze plek al een paar jaar eerder maar er bleek een nieuwe labcache te liggen dus reden te meer om er weer naartoe te gaan.
In Llafranc zelf, beneden aan de zee, was het ontzettend druk. Echt nog volop hoogseizoen en ons initieel plan om iets te drinken op een terrasje hebben we maar laten varen. Te is Te 🙂
In Palamos hadden we iets meer geluk. Plaats genoeg op een terrasje waar we ook eerder al waren. Een leuke tussenstop en dan terug richting S’Agaro.
Vandaag vertrekken we redelijk vroeg met de fiets vanuit S’Agaro voor een tochtje over de mooie GI-682. Deze weg loopt van Sant Feliu de Guíxols tot Tossa de Mar, maar we weten op voorhand nog niet of we hem helemaal zullen rijden. We willen vooral onderweg genieten van de prachtige uitzichten over de Middellandse Zee.
We stoppen een eerste keer in Sant Feliu voor ons ontbijtje met zicht op zee. Daarna beginnen we aan een serieuze klim. We stoppen een paar keer om te genieten van de adembenemende panorama’s en landen uiteindelijk in Rosamar, wat een mooie ontdekking blijkt te zijn. Een parel van een baai, een geocache (altijd leuk om mee te pakken) en een gezellige bar/restaurant waar we even uitrusten met een drankje en genieten van de schoonheid van de omgeving.
Wanneer we verder rijden, zien we na een tijdje een bord naar de Ermita de Sant Grau. Hier beslissen we dat we niet verder rijden naar Tossa, maar afslaan richting de Ermita. Een prachtige weg leidt ons ernaartoe. Het is klimmen, maar dankzij onze super Qio’s is het prima te doen. We zijn zo tevreden over de hoogstaande kwaliteit van deze fietsen. We zouden ze ondertussen echt niet meer kunnen missen.
De Ermita is een geschikte plaats voor onze lunch. De grote poort die toegang geeft tot de binnenplaats en de kerk is helaas gesloten. Enkel in het weekend is ze geopend. Maar we hebben geluk. Er komt net een groep toeristen aan met een Tossa 4X4-excursie en die houdt hier halt. De gids heeft de sleutel van de poort en op die manier kunnen ook wij foto’s maken van de binnenkoer en de kerk.
En dan nemen we een ietwat foute beslissing. We willen terugrijden via Llagostera, maar nemen na een aantal kilometers een binnenweg door de bossen die ons terug naar Sant Feliu moet brengen.
De eerste twee kilometers vallen nog redelijk mee. Het is een brede zandweg en het fietsen lukt nog wel. Maar gaandeweg wordt het parcours hobbelig, oneffen, veel te zacht en mul zand en absoluut niet geschikt om te fietsen. Het duurt dan ook een eeuwigheid vooraleer we via de buitenwijk Casa Nova terug in Sant Feliu komen.
Maar het hoort er gewoon bij. We houden nu eenmaal van niet al te voorspelbare tochten. En ook al is het onderweg soms even vloeken, ’s avonds zijn we altijd blij met onze avonturen.
Het is broeiend heet dus de beste tijd van de dag om te gaan stappen voor de conditie is ’s morgens vroeg. Heerlijk om de zon te zien opkomen, om de wereld te zien wakker worden en om te beseffen dat er eigenlijk best al wel veel volk net hetzelfde dacht 🙂
Warm of niet, we springen vandaag terug op de fiets. Een stuk dezelfde route als eerder deze week, via de GI-682 maar vandaag tot in Tossa de Mar. Het blijft prachtig om die route te rijden en niettegenstaande er geen fietspad loopt valt de drukte enorm mee en fiets je soms kilometers zonder andere voertuigen te zien.
We stoppen terug even in Rosamar en zetten ons op een bankje om te ontbijten. Romantischer kan het niet, wat een zicht.
Als we verder rijden en Tossa zien liggen houden we ook hier even halt om iets te drinken maar de oude stad gaan we vandaag niet bezoeken. We waren hier ooit al en het is veel te warm, veel te druk en met de fiets niet echt leuk om daar rond te lopen. We fietsen verder naar Llagostera en zoeken nog een verloren ermita in Sant Llorenç. De weg ernaar toe was minder eenvoudig dan we verwacht hadden en de ermita zelf stelde niet veel meer voor. Er lag een cache…nog voor iets goed dus onze moeite 🙂
Van hieruit nemen we de via verde Ruta del Carrilet II die ons terug brengt tot in S’Agaro. Een mooie dag, wreed warm maar een prachtige rit.
Weer een dag met hoge temperaturen dus we beslissen dat het een zeedag wordt. We zetten ons op de Platja St Pol die onder onze camperplaats ligt. Het is er uiteraard heel druk maar we hebben gelukkig nog twee ligstoelen en een parasol ter beschikking. Het zeewater zorgt voor een aangename verfrissing. Later op de middag huren we een kayak. Suzette is niet echt een waterrat maar ze wil toch mee en ik ben eigenlijk best fier op haar. Bootjes zijn niet echt haar ding maar ze voelt zich safe op het water en is helemaal ontspannen. Top !
’s avonds gaan we nog maar eens eten in Llevant. Vaste klant ondertussen en we worden er goed verwend.
We blijven nog even in S’Agaro want we hebben beiden een fietsbril besteld. Aangezien die met multifocale glazen moet zijn voor ons vraagt dat een 10-tal dagen levertijd. Erg vinden we dat niet. Tarifa wacht wel en we hebben nog tijd genoeg 🙂
Soms doe ik een ochtendwandeling die ik graag begin net voor zonsopgang. Het is dan nog lekker koel buiten en de wereld komt tot leven. Zalig…al ben ik nooit alleen. In Spanje, meer dan bij ons, zijn mensen sportief en gaan ze ’s morgens vroeg de deur uit om te joggen, wandelen, fietsen…. Heerlijk om dit ook te doen hier. De ochtend activiteit is zonder Suzette. Echt conditiegericht met het doel zo snel mogelijk te stappen.
Ook ’s avonds gaan we af en toe wandelen. Dan is Suzette er wel bij. Dan genieten we van de zonsondergang.
En wat natuurlijk ook nooit mag ontbreken zijn onze etentjes ’s avonds om de verloren calorieën van overdag in balans te houden 😀
Hieronder wat foto’s van zonsop- en ondergang en de after-sun activiteiten 🙂
Dus hebben we een autootje gehuurd. (En gelukkig want het was vandaag een regendag, eigenlijk best welkom na al die hitte).
Uitstapje vanuit S'Agaro naar Sant Miquel del Fai
De auto hebben we gehuurd voor drie dagen dus we profiteren ervan om plaatsen te bezoeken die met de camper moeilijk of niet te bereiken zijn. Vandaag staat Sant Miquel del Fai op het programma. We kenden het niet maar een Franse dame die we onderweg tegenkwamen was onder de indruk van deze speciale plek. Het is een bijzonder stukje natuur en geschiedenis, prachtig gelegen tussen de rotswanden van Catalonië. Het eeuwenoude kloostercomplex, met een kerkje dat letterlijk onder de rotswand ligt, wordt omringd door grotten, watervallen en steile rotsen. Een leuke plek om te bezoeken en vooral de bijzondere ligging maakt Sant Miquel del Fai de moeite waard. We hadden geluk met de waterval want de dagen ervoor was er geen water. De grootte en de kracht hangt dus af van de regendagen. Vandaag dus geen grootse waterval, maar dik ok 🙂
Uitstapje vanuit S'Agaro naar Montserrat
Uitstapje vanuit S'Agaro naar Monells
We hebben ons huurautootje nog éen dag dus maken we nog een uitstapje. Onze eerste stop is bij het Santuari dels Angels omdat er een labcache ligt. De weg ernaar toe blijkt de meest bekende en beklommen trainingshelling te zijn van Girona voor zowel profs als voor wielertoeristen. We hebben dan ook met de auto de 10 km durende helling heel voorzichtig en met volle focus gereden. De plek op zich vonden we echt niet speciaal, maar het leek wel het mekka voor de wielerfanaten. Respect trouwens want de klim is er eentje om U tegen te zeggen.
Onze volgende stop was Monells, een prachtig en authentiek middeleeuws dorpje waar het rustig vertoeven is. Geen massa’s souvenirswinkeltjes (zelfs helemaal geen eigenlijk) en 2 of 3 restaurantjes. Voor de rest is het een oase van rust. Op een uur heb je alles gezien, maar als je in de buurt bent, toch wel de moeite om even te stoppen.
’s avonds sluiten we af met een romantisch dineetje in Platja d’Aro en gaan we op de foto met twee Belgische madammen die hier een appartementje hebben en elke dag komen eten in Llevant. Genieten van het leven noemen ze dat 🙂
En dan beginnen we aan de laatste dagen van ons verblijf in S’Agaro. Onze fietsbrillen die langer onderweg waren dan we verwacht hadden worden eindelijk geleverd. Maar eerst maken we, naast mijn bijna dagelijkse ochtendwandelingen, nog een leuke fietstocht naar Romanya de la Selva en bezoeken we de Dolmen de la Cova d’En Daina, een prehistorisch grafmonument van ongeveer ergens tussen 2700 en 2200 v.Chr. Ik krijg de foto’s niet zoals ik wil maar als je ervoor staat is het indrukwekkender 🙂
We maken ook nog een fietstochtje naar Palamos waar we afspreken met bevriende Vlaamse Mobilhomereizigers en een dagje later sluiten we af met een gezellig laatste etentje in restaurant Llevant. We verzusteren daar met twee bejaarde dames.
Wat een zalige ontmoeting was dat. Voor je het weet zit je met wildvreemde mensen verhalen uit te wisselen over het leven. Over wat geweest is, wat nog komt, de mooie momenten, de minder mooie momenten… Dingen die je normaal niet zomaar aan iemand vertelt. Misschien helpt dat glaasje alcohol natuurlijk ook een beetje. . .
Voor ons zijn zo’n ontmoetingen een onverwachte meerwaarde tijdens het reizen. Je neemt niet alleen herinneringen aan plaatsen mee, maar soms ook een stukje van de mensen die je onderweg ontmoet.
De laatste dag pakken we alles in en gaan we nog wat genieten met zicht op de zee. Het is snikheet en de frisse bries op het strand is zeer welkom. In de vroege avond begint het, zoals voorspeld, te regenen. De koelte doet goed. Morgen reizen we verder.
17 tot 18 september 2026
Cornudella de Montsant - Siurana
En we zijn eindelijk richting zuiden gaan rijden. Uiteraard niet te veel kilometers per dag (die tijd is voorbij, we rijden graag chill), dus we zoeken een camperplek na iets meer dan 200 km. We komen uit in Cornudella de Montsant op een camperarea van Tripstop. Makkelijk systeem : je maakt eenmalig je account aan met al je gegevens (passagiers, nummerplaat..) en je kan heel eenvoudig online boeken. Het is hier super rustig. Net boven de camperplaats is ook een parking en daar staan meerdere campers. Die staan dan gratis. Wij betalen 11 euro, maar voor die prijs hebben we dan wel water en verzorgingsmogelijkheden en je staat op een officiële bewaakte plaats.
Het dorp, waar vooral wijnbouw centraal staat, is ons compleet onbekend maar we zien dat er een labcache ligt in het iets verderop gelegen Siurana. We kijken niet echt gedetailleerd op de kaart en ’t is maar 9 km dus off we go met onze fietsen. Maar we hadden de rit iets onderschat. Het was een meer dan stevige klim naar boven maar wat een ontdekking. Tijdens het puffen en blazen tijdens de steile helling wordt je overdonderd door prachtige rotsen. Eens helemaal boven krijg je de kers op de taart met het prachtige dorp en indrukwekkende vergezichten. Siurana is een schilderachtig bergdorpje dat behoort tot de provincie Tarragona. Het ligt op meer dan 700 meter hoogte en is gebouwd op imposante teile rotswanden. Deze halte was voor ons eigenlijk bedoeld als tussenstop naar het verdere zuiden maar dus een heel aangename verrassing. Als je in de buurt bent : zeker een aanrader.
18 tot 20 september 2026
Castellon de la Plana
We stoppen in Castellon en installeren ons op de camperplaats Area autocaravanas Camper park Costa Azahar. Beetje rommelige plaats maar ze heeft alles wat ze moet hebben en ze ligt naast het grote shopping center Salera waar zich ook een Alcampo bevindt. Interessant om wat voorraad op te slagen. We zijn geen shopping center mensen als we in Spanje zijn, maar het is echt om de hoek dus we lopen er maar eens door.
Een dag later fietsen we naar het centrum voor een aantal labcaches te doen maar eigenlijk was het veel te warm om te slenteren. Een heel kort bezoek dus aan de oude stadskern en dan zijn we verder gereden naar het haventje. We zijn gaan zitten op een terras, gezellig in de schaduw met een frisse welgekomen bries vanuit de zee en we hebben ons laten verwennen met tapas en een glaasje wijn.
Morgen rijden we weer wat verder.
20 tot 21 september 2026
Aspe
21 september tot 1 oktober 2026
Bolnuevo
En dan zijn we terug in Bolnuevo . . .
Het is ongeveer een jaartje geleden en het voelt toch ook altijd een beetje als thuiskomen. Anders dan in S’Agaró of Tarifa, maar ook hier voelen we ons goed. En dat heeft vooral te maken met de mooie natuur, de prachtige baaien in de omgeving en natuurlijk de camping die top is en bovendien is er een zalig zwembad.
Dat laatste is voor ons toch wel een pluspunt, want tijdens onze reizen komen we maar zelden een camping tegen waar we kunnen genieten van een gewoon zwembad. En als je, zoals ik, graag lengtes zwemt, is dat mooi meegenomen natuurlijk. 😉
Camping Playa de Mazarron vinden we nog altijd top. Het was één van de eerste Spaanse campings die we ontdekten toen we pas begonnen met camperreizen. We hebben hem in al die jaren wel enorm zien veranderen. Het is ondertussen een camping geworden waar de overwinteraars hun vaste plaats hebben en waar passanten tussen november en maart helaas nog maar moeilijk een plekje kunnen vinden.
Een beetje jammer, maar dat is de laatste jaren eigenlijk overal langs de Middellandse Zee zo. Vooral deze regio is enorm populair vanwege het zachte winterklimaat.
We ontmoeten hier ook oude bekenden uit Frankrijk, Duitsland, Nederland en Engeland. We worden langs alle kanten begroet en op zich is dat natuurlijk ontzettend leuk en hartverwarmend. Het is fijn om mensen na een jaar gewoon weer te zien en verder te kunnen praten alsof je elkaar gisteren nog hebt gesproken.
Aan de andere kant brengt dat natuurlijk ook een kleine beperking van je vrijheid met zich mee. En daar willen we absoluut niets verkeerds mee zeggen, want het zijn stuk voor stuk lieve mensen. Maar je kan nu eenmaal niet elke namiddag overal gezellig gaan kletsen, want voor je het weet ben je een maand verder en heb je alleen nog maar met je medecampeerders gebabbeld. 😄En we zijn hier toch vooral om te genieten van de natuur, fietsen, wandelen, zwemmen, lekker eten enz.
We proberen daar dus heel subtiel, maar toch ook een beetje strikt in te zijn.
En dan heb je natuurlijk nog het fenomeen ‘de overwinteraar en zijn vast plaatsje’. De vaste bewoners die hier al staan, komen dan geregeld vragen : “En hoelang blijven jullie hier staan?”
Want op die of die datum komt een vriend van hun en die overwintert op de plaats waar wij nu staan. “Geen probleem hoor. Wij hebben gewoon kunnen reserveren tot de ochtend waarop jouw vriend arriveert.”
Als je dat meer dan drie keer moet uitleggen en verantwoorden, krijg je op den duur toch een beetje de neiging om te zeggen:
“Zullen we dan nu maar al vertrekken? Dan is de plaats zeker vrij wanneer de overwinteraar eraan komt.” 😂
We hebben het ook al meegemaakt dat overwinteraars iets vroeger arriveerden dan afgesproken en dus even moesten wachten op hun ‘gouden gereserveerde plekje’. Eén kwam ons zelfs vertellen:
“Vous êtes sur ma place…”Eh… nee hoor. 😄 Op dat moment sta ik gewoon op ‘onze’ plaats.
Enfin, om maar te zeggen: wie hier elk jaar van oktober/november tot maart/april verblijft, krijgt na verloop van tijd toch een beetje het gevoel dat hij eigenaar en baas is over dat stukje grond.
Dat fenomeen vinden wij soms alleen een beetje grappig en af en toe ook een tikkeltje lastig. Je merkt het veel minder wanneer je wat meer het binnenland intrekt, maar hier aan de kust is het in de wintermaanden bijna een kleine strijd om zo’n plekje te bemachtigen.
Wijzelf azen niet op zo’n vaste plaats. Daarvoor willen we nog veel te graag rondreizen. Zes maanden ergens staan en nauwelijks bewegen, dat is nu nog niet aan ons besteed.
Het nadeel daarvan is dan weer dat wanneer wij in die periode een paar dagen of een weekje aan de kust willen komen, het haast onmogelijk is om ergens een vrije plaats te vinden.
In september is het gelukkig nog geen probleem voor een ‘passant’ zoals wij. Dan kunnen we nog genieten op een stukje grond dat straks wordt ingepalmd door de overwinteraar 😊
Als we om 12 uur aankomen op de camping, staan we om 13 uur al helemaal geïnstalleerd en klaar om tapas te gaan eten om de hoek bij La Barra.
Helaas valt het deze keer een beetje tegen.
Er is slechts één persoon voor de volledige bediening en echt vriendelijk kunnen we ze niet noemen. Aan de tapas te proeven, vermoeden we bovendien dat er ondertussen ook een andere kok in de keuken staat. Niet slecht maar ook niet meer dat ‘waw’ effect.
Als we bij onze aperitief brood vragen, moeten we daar – zonder overdrijven – bijna een half uur op wachten nadat we het zeker nog 5 keer gevraagd hebben. Tegen de tijd dat het eindelijk komt, zijn de tapas ondertussen ook al geserveerd. Het brood is zo heet dat we onze vingers verbranden als we het willen breken om iets te laten afkoelen . . .
We zijn hier in het verleden nochtans redelijk dikwijls content buiten gestapt maar ik denk dat we nu op zoek gaan naar ‘andere en betere’ . . .
Voor mijn conditie, maar ook om mijn regime een beetje stabiel te houden, ga ik regelmatig ’s ochtends wandelen. Ook hier in Bolnuevo is het echt heerlijk om vroeg op stap te gaan en tussen de 5 en 7 km te wandelen vóór het ontbijt.
De rust, de frisse ochtendlucht, de eerste zonnestralen zonder dat ze nog te warm zijn . . . Het is gewoon een zalig begin van de dag.
We kennen de streek hier ondertussen al redelijk goed en hebben zowel te voet, maar vooral met de fiets, al heel wat mooie kilometers afgelegd.
Vandaag gaan we opnieuw op ontdekking en maken we een fietstocht langs een aantal plekjes die we nog niet kenden. Vanuit Bolnuevo fietsen we naar Mazarrón en van daaruit verder naar Leiva, Atalaya, La Majada en Gañuelas.
Desolaat landschap, nauwelijks toeristen en vooral… heerlijk om doorheen te fietsen. Geen drukte, geen massa’s toeristen, gewoon kilometers maken en genieten van de omgeving.
Vanuit Gañuelas keren we via Mazarrón terug naar Bolnuevo.
’s avonds sluiten we deze mooie dag af met een etentje in La Siesta in Bolnuevo. We stappen er te voet naar toe en genieten op hun terras van een gezellige avond met lekkere gerechtjes en een verfrissende witte wijn. Genieten met hoofdletter, dat is wat we doen. Carpe diem !
Vandaag stappen we met onze rugzak, gevuld met picknick, zwemkleding, handdoeken, drank enzovoort, naar de playas – of beter gezegd: de kleine baaikes – van Bolnuevo.
Het plan is om eerst een stukje te wandelen en daarna ergens aan een strandje gaan neerstrijken, picknicken en misschien ook nog een duik in zee nemen.
Het is verschrikkelijk warm. Na 3,5 km wandelen komen we bij een strandje waar we willen stoppen, maar daar ligt nu net ongelooflijk veel zeewier. Niet bepaald proper en ook niet echt de gezelligste plek om onze handdoek neer te leggen. 😄
We stappen dus helemaal terug en kiezen uiteindelijk voor het bekendste strandje, helemaal vooraan, dat in een prachtige baai van Bolnuevo ligt.
Het is nog altijd verschrikkelijk warm, maar eenmaal op onze handdoek, op amper een meter van de zee, krijgen we een heerlijk frisse bries. En dat is gewoon genieten. Mooie momenten op het strand, wat zwemmen, wat luieren en vooral… helemaal niets moeten doen.
Het hoeft tenslotte niet altijd een activiteit te zijn. (Die 7 km die we gewandeld hebben, even niet meegeteld. 😂)
Het blijft mooi daar, keer op keer. We kennen het landschap ondertussen bijna vanbuiten, maar toch heeft deze plek iets magisch. Misschien juist omdat we er al zo vaak geweest zijn.
En ik blijf ’s morgens actief 🙂 Ik probeer zoveel mogelijk een ochtenwandeling te doen voor het ontbijt. Een kleine toer Bolnuevo met toch weer iets andere wegen dan de dagen voordien. Het blijft mooi !
Een van onze favoriete restaurants in deze streek is Con Cierto Sentido in Puerto Mazarron. Vorig jaar was hij tijdens onze passage in Bolnuevo helaas gesloten. Het was dus anderhalf jaar geleden dat we er nog waren maar we werden verwelkomd alsof we er elke week gaan eten. Javi en José zijn top en het eten is fantastisch. Als het iets specialer en net iets anders mag zijn dan is dit adres een absolute aanrader. De wijn was (zoals meestal) voor rekening van Javi. Wat een gebaar. Je komt één keer eten op anderhalf jaar tijd en je krijgt je fles (lekkere) witte wijn gratis aangeboden. Hebben we bij ons in Luxemburg nog niet voorgehad 🙂
En dan is het weer tijd voor de traditionele fietstocht van Bolnuevo naar Puntas de Calnegre. We zeggen dikwijls dat het nu de laatste keer is want het is niet echt de hele route ‘aangenaam’ fietsen. Het pad langs de kustlijn ligt er op bepaalde stukken echt slecht bij en voor jonge mensen is dat waarschijnlijk geen probleem maar wij voelen toch elk jaar dat de ondergrond ons minder en minder bevalt. De leeftijd en de schrik om onderuit te gaan speelt natuurlijk mee.
Maar goed, we vinden het landschap zo mooi dat we onszelf toch elke keer weer overhalen om het te doen. Als we in Puntas de Calnegre aankomen beslissen we zelfs om nog een stukje verder te rijden tot een uitzicht punt ver boven Los Curas. Intens maar mooi 🙂
Terug rijden doen we zoals gewoonlijk via Canada de Gallego en Mazarron. Niet langs de kustlijn maar de gewone baan. Dat gaat iets sneller.
’s avonds gaan we onze verbruikte calorieën terug in balans brengen door een etentje bij la Siesta.
Vanmorgen vertrokken in het bijna pikdonker, met enkel het maanlicht dat mij de weg wees. En dan de zon die stilaan opkomt, de wereld die ontwaakt… Het is een mooi begin van de dag.
Ik heb 8 km gewandeld op het mooie stuk richting Puntas de Calnegre. Hoe meer ik wandel, hoe meer ik merk dat ik er niet alleen fysiek, maar ook mentaal van tot rust kom.
Ik kan het iedereen aanraden. 🙂
En dan komt ons verblijf in Bolnuevo stilaan ten einde. We maken nog een mooie fietstrip van ongeveer 60 km langs mooie wegen en prachtige panorama’s. We hebben deze route al gedaan maar ze blijft ons boeien. Het kleine authentieke dorpje La Pinilla met slechts 1 bar/café/restaurant is een gebruikelijke stop. Maar we nuttigen onze drankjes niet in het café zelf. Het is absoluut ok voor hen dat we met tas en glas 50 meter verder gaan zitten op een bankje aan de kerk. Als we straks alles maar terugbrengen 🙂 Zalig toch !
Op onze terugweg genieten we nog van een drankje in Puerto Mazarron en bewonderen de kunsten van een flyboarder.
En om af te sluiten nog wat fotootjes van ons laatste bezoek aan Javi in Puerto Mazarron en la Siesta in Bolnuevo. En voor de komende week : streng regime 🙂
1 tot 2 oktober 2026
Puntas de Calnegre
En we rijden vandaag een recordafstand met de camper… amper 19 km voorbij Bolnuevo! 😄 We stoppen in Puntas de Calnegre.
Voor ons geen onbekende plek, want we zijn hier al verschillende keren met de fiets vanuit Bolnuevo geweest en we hebben hier ook al een paar keer overnacht met de camper. Eén keer op Percheles, een prachtige baai met een mooie, heel sobere camperplaats die helaas moest sluiten door problemen met de vergunningen. En een tweede keer op camping Playa Parazuelos.
Nu staan we op de redelijk nieuwe camperplaats Area Sol Calnegre. Vandaag staan we hier met z’n tweeën, maar in de winter staat het hier helemaal vol.
Van hieruit willen we richting Calabardina fietsen en langs de kustweg nog twee geocaches meepikken. Het is een stevige beklimming en het is niet altijd even makkelijk fietsen, dus vanuit Bolnuevo leek ons dat toch een beetje te veel van het goede. Vanuit Puntas was het nog altijd behoorlijk pittig, maar… mission accomplished!
Alweer prachtige natuur en mooie plekjes waar je gewoon even stil van wordt. Wat ontdekken we toch mooie dingen op onze reis. We zijn dankbaar dat we dit kunnen doen.
Eigenlijk wilden we hier morgen ook nog een wandeling maken, maar de weergoden steken daar een stokje voor. Er wordt behoorlijk wat regen voorspeld en dan is het hier niet echt de ideale plek om te blijven staan.
Dus rijden we morgen verder richting Vera, alweer een stukje meer naar het zuiden… op weg naar Tarifa. 😊
2 tot 5 oktober 2026
Vera (Mojacar - Turre)
Als we in Puntas de Calnegre vertrekken ziet het er donker en grijs en onheilspellend uit. In deze regio is dan ook zwaar onweer voorspeld. We rijden snel door en willen zo vlug mogelijk naar Vera rijden waar we de volgende dagen zullen verblijven. We vertrekken met droog weer maar helaas krijgen we onderweg een zwaar onweer op ons dak. We laten de snelheid zakken tot ongeveer 70 per uur en komen heelhuids aan in Vera. Leuk rijden was het niet en we zijn blij dat we op de camperplaats Carpe Diem aangekomen zijn. Vriendelijk onthaal zoals altijd door Gabriel die samen met zijn broer en vader deze mooie camperplaats runnen. Deze camperplaats is een toonvoorbeeld. Gabriel zegt ons : wees welkom en don’t worry, hier ben je veilig, het gaat niet regenen. Dat hij waarschijnlijk niet echt gekeken heeft naar het weerbericht is duidelijk want nog geen 5 minuten later valt het ook hier met bakken uit de hemel. We staan net op onze plaats maar stroom aansluiten zal voor later zijn. Buiten stappen is nu geen optie.
Een dag later is de rust weergekeerd en kunnen we toch een fietstocht maken. We rijden naar Mojacar Playa en Mojacar village om wat te geocachen. De kustlijn hier is super toeristisch, heel Brits en niet echt ons ding. Het dorp Mojacar zelf is heel mooi maar met de fiets is het eigenlijk moeilijk om door de straatjes te slenteren en bovendien zijn er op vele plaatsen trappen. We waren hier al eerder dus we beperken ons vandaag tot het voltooien van de labcaches en rijden daarna terug naar Vera. We weten dat we dit soort dorpjes eigenlijk te voet moeten doen maar we laten onze fietsen ook niet echt graag achter. Ze kunnen op slot, we hebben een tracker, we hebben een alarm aangeschaft, maar toch…we zijn een beetje paranoïde wat betreft onze dure Qio’s en je hoort toch veel over gestolen fietsen dus safety first 🙂 We komen hier ooit nog wel eens terug, voor een echte ’te voet’ rondgang doorheen het dorp.
Tijdens onze tweede dag vanop de camperplaats in Vera rijden we met de fiets naar Turre. Een gewoon dorp, minder authentiek dan Mojacar en vooral bewoond door Britten. Zelfs de pubs en restaurants zijn vooral in handen van Britten die geen woord Spaans spreken. Een beetje spijtig allemaal want dit is niet wat je verwacht in een klein ‘Spaans’ dorp. We hebben ook hier niet echt een waw gevoel maar we zijn gekomen om te geocachen en dat is dan ook wat we doen. Als we in de late namiddag met de fiets terug naar Vera rijden worden we verrast door een regenbui. Gelukkig zijn we net op tijd terug want iets later barst de hel los. Zware regen en hagelbollen en we vrezen voor de dakramen van onze camper. We zien medecamperaars nog haastig met heel veel moeite hun luifel indraaien. Gelukkig is het hagelonweer van korte duur en na iets meer dan een half uur lijkt het zwaarste voorbij. Iedereen op de camperplaats komt terug buiten piepen en het lijkt allemaal nogal mee te vallen. Toch vinden we dit soort onweersbuien niet leuk. Vroeger stonden we er niet bij stil maar als we de beelden zien van andere regio’s in Spanje houden we toch ons hart vast. Het kan echt heel snel veranderen van een beetje regen in een stortvloed en een dorp dat compleet overstroomt. ’s avonds gaan we iets eten in een lokale bar die heel basic eten serveert maar wel goed en . . . het is hier nog echt in Spaanse handen … olé ! 🙂
De volgende ochtend verlaten we Vera en rijden we verder door naar Torrox Costa.
5 tot 8 oktober 2026
Torrox Costa
We stoppen nog een keertje in Torrox Costa. We waren hier al om van hieruit met Frigliana te bezoeken, Torre del Mar en Torrox zelf. Nu plannen we een fietsrit naar Competa. Redelijk hoog gelegen en echt wel een uitdaging om dat met de fiets te doen maar we willen het proberen.
Als we in Torrox aankomen op de camperplaats merken we dat mijn fietsband achteraan compleet ‘plat’ staat. Even schrikken want dat hadden we niet verwacht en ook helemaal niet gemerkt gisteren. Het moet dus gebeurd zijn vlak voor aankomst op de camperplaats in Vera. We zijn niet echt ‘krakken’ in het repareren of vervangen van een binnenband, zeker niet aan het achterste wiel, maar met veel geduld slagen we erin om de binnenband te plakken. We doen daarna een testritje tot in Nerja en terug, goed voor ongeveer 15 km en de band lijkt te houden. Morgenvroeg nog even testen en dan zijn we klaar voor onze trip naar Competa. Als . . . want we moeten met het weer rekening houden . . . het niet regent. Ze voorspellen slecht weer en dan is zo’n heuse klim niet echt leuk. We zien morgenvroeg wat de weergoden voor ons in petto hebben.
Op dag 2 is het inderdaad slecht weer, dus we veranderen onze plannen. We doen een dagje Frigliana en Nerja. We hadden beide plaatsen al eerder bezocht maar een hele dag in de camper zitten vonden we ook maar niks.
Niet zoveel foto’s dus wegens het slechte weer maar wel een leuk verhaal …
We zaten op een overvolle bus die ons van Frigiliana naar Nerja bracht. Vooral Britten en Nederlanders aan boord. Toen de bus in Nerja aankwam en iedereen begon uit te stappen, stopt een Nederlandse dame met een stadsplan bij de chauffeur en blokkeert daarmee zowat alle mensen achter haar.
In gewoon Nederlands begint ze de chauffeur vragen te stellen. Echt opdringerig. Alleen… de lieve Spaanse man begrijpt daar natuurlijk geen woord van. 
Hij blijft heel vriendelijk maar kordaat en probeert haar uit te leggen dat hij haar niet begrijpt en dat ze toch echt even moet uitstappen, want dit is de eindhalte en er staan nog een kleine 40 mensen achter haar te wachten om ook van de bus te kunnen.
Maar nee hoor… ze blijft maar ratelen. En de man blijft geduldig, maar wel consequent herhalen dat ze moet uitstappen. Hij gebaart naar haar stadsplan en maakt duidelijk dat ze op straat wel iemand kan aanspreken om de weg te vragen.
Daarop wordt mevrouw zowaar agressief en compleet onvriendelijk.
“Ja maar… blablabla en ja maar blablabla… en ja maar…”
En dat allemaal in haar doodgewone Nederlandse taal. Uiteindelijk stapt ze dan toch af en zegt ze: “Nou, daar heb ik geen zak van begrepen.” Dus eigenlijk verwacht deze dame dat je in het zuiden van Spanje aan een local gewoon in je eigen taal je verhaal kunt doen … en vervolgens verwacht je ook nog dat die man je in het Nederlands antwoordt.
Dan denk ik toch: hoe zielig kun je zijn?
Sommige mensen denken blijkbaar dat heel de wereld hun taal spreekt
We wilden in Nerja niet de typische toeristische restaurants en kwamen heel toevallig terecht bij Restaurante Aure, een beetje verscholen in een straatje.
Ze hebben op hun kaart zelfs een heel verhaal staan over het restaurant (zie foto). En wat een supervriendelijke mensen!
Het eten was top! Ze zijn hier en daar nog een beetje zoekende en af en toe zijn ze wat onbeholpen maar ze zijn wel echt en dat is wat telt !
We zaten er ’s avonds trouwens naast twee jonge koppels uit Willebroek, zonder camper maar ook op vakantie in ’t zuiden.
Dus: ben je in Nerja en zoek je eens een ietwat anders en wat specialer restaurantje?
Restaurant Aure is een aanrader
De volgende ochtend is het eindelijk beter weer. Redelijk blauwe hemel, perfecte temperatuur en dus ideaal om aan onze rit naar Competa te beginnen. Het is redelijk intens want het is klimmen en klimmen en nog eens klimmen. We zijn weer dankbaar voor onze goeie Qio fietsen en een klein beetje eer ook naar onszelf omdat we toch de conditie nog hebben om boven te geraken 🙂
Het is een prachtige rit. De landschappen zijn indrukwekkend en in Competa doen we een labcache. Geen makkelijke opdracht om in dit dorp met de fiets te manoeuvreren in al die smalle en vooral steile straatjes. Fietsen vinden we zalig maar in zo’n authentieke dorpjes zijn ze eigenlijk een last. En dan is het kiezen tussen oppervlakkig het dorp te bezoeken of de fiets ergens te droppen en te voet verder te gaan. In heel toeristische plekken doen we dat meestal niet. We laten onze fietsen niet graag achter. Het is een bewuste keuze. Als we Competa ooit echt straatje per straatje willen doorkuieren zullen we op een andere manier hiernaartoe moeten komen 🙂
Voor vandaag volstaat een snel bezoek en we zijn vooral onder de indruk van de omgeving rond de kerk.
Als we terug aan de afdaling beginnen kiezen we voor de weg naar Algarrobo en van daaruit terug naar Torrox Costa. Het brengt ons weer over idyllische landschappen en het fijne is dat het nu bijna constant naar beneden gaat. Vermoeiend voor onze remmen maar onze benen vinden het extra fijn 🙂
Voor iemand die graag fietst is deze rit echt een aanrader.
8 oktober tot 11 november 2026
Tarifa
Fietstocht naar Bolonia
Niks moet alles mag ...
Een dagske niets doen hoort er natuurlijk ook altijd bij (en meer dan eens). Op zondag zijn we de stad ingegaan (de winkels zijn allemaal open, dat is gewoon zalig), hebben wat rond gekuierd en genoten van de bruisende sfeer die er in het oude centrum heerst. ’s Avonds zijn we gaan eten in Siglo XIX waar Tony ons weer verwend heeft met onze favoriete gerechtjes en ons bovendien trakteerde met een nieuwe tapa. Overheerlijk !
Strandwandeling langs de Atlantische
Vandaag zijn we gaan stappen langs het strand van de camping naar de pier. De afstand bedraagt een kleine 5 km en het is heerlijk om langs de branding te wandelen met een zonnetje dat schijnt en een koele bries. Onderweg even halte gehouden in de gezellige Waikiki beach bar en iets later genoten van een sobere picknick lunch op de pier. Daarna ben ik te voet terug langs het strand gestapt, Suzette heeft een taxi genomen naar de camping. Haar chronische achillespeesontsteking was vandaag niet in de mood om die extra kilometers nog te lopen. Geen risico nemen dus en niks forceren.
Fietstocht Camino de la Pista
Gisteren vertrokken we van camping Río Jara in Tarifa voor een fietstocht over de Camino de la Pista. Na een paar kilometer zijn we eerst even gestopt voor een gezond ontbijtje… mét een prachtig uitzicht natuurlijk. Breakfast with a view, dat zijn hier in de omgeving geen uitzonderingen.
Daarna verder en verder de camino gevolgd. Al moet ik toegeven dat we deze keer een paar keer van de fiets moesten stappen om verder te kunnen. Is het de leeftijd? Of is de staat van de weg er de voorbije jaren op achteruitgegaan? Geen idee… we houden het maar ergens mooi in het midden.
Het werd dus een leuke fiets- én staptocht, met onderweg weer prachtige stukjes natuur en vooral heel veel genieten.
En alsof we in de namiddag nog niet genoeg calorieën hadden verbruikt met het fietsen, gingen we daarna nog even wandelen langs de Atlantische
Vandaag is de typische Tarifa wind hier. Zelfs naar de supermarkt fietsen was amper te doen. En de vooruitzichten voor de komende dagen zijn niet echt veelbelovend want er is nog meer wind voorspeld en zelfs regen. Maar ach dat is ook Tarifa. Het waait allemaal wel weer over.
Even alleen op wandel voor de conditie terwijl Suzette haar gewrichten even laat rusten. Leuk toertje langs het strand. ’s avonds genieten in Siglo XIX met z’n tweetjes van onze rode tonijn. Het blijft genieten 🙂
Uitstapje met de bus naar Algeciras
In Tarifa vliegen we sinds vannacht bijna weg, met rukwinden tot zo’n 80 km per uur. Daarom hebben we vanmorgen beslist om van hieruit met de bus een dagje naar Algeciras te gaan.
We zijn er al heel dikwijls doorgereden, soms gestopt in Los Barrios om boodschappen te doen, met de camper ingescheept voor Marokko… maar we waren eigenlijk nog nooit in het oude stadscentrum. De verbinding Tarifa – Algeciras met de bus gaat heel vlot en kost € 5,60 voor twee personen.
En dan de stad zelf…
Ieder zijn goesting natuurlijk, maar wij vonden het eerlijk gezegd niks. We hebben er een halve dag rondgelopen, maar hadden er absoluut geen klik mee. Kan gebeuren hé, je kan niet overal verliefd worden.
In de namiddag zijn we nog wat gaan wandelen aan Playa de El Rinconcillo, waar je een goed zicht hebt op Gibraltar. Maar ook dat was, mede door de bewolking wel, niet echt waw.
We hebben er wél onze 16.000ste geocache gevonden, dus dat was reden voor hoera geroep
Daarna de bus weer op naar ons vertrouwde Tarifa, waar we nog steeds wegwaaien. Morgen zou het een ietsiepietsie beter moeten zijn. We zullen zien…
Te voet langs de Camino de la Pista
Alles bleek afgesloten.
Verjaardagswandeling
Suzette is jarig vandaag en wordt 65. We vinden het altijd fijn als we jarig zijn in ons favoriete land en vandaag is het dan ook nog eens onze favoriete omgeving van dat land. We nemen een picknick mee en vertrekken langs de Colada de la Costa. Het is éen van onze favoriete plekjes met zicht op Marokko. De overkant is vandaag niet echt zichtbaar maar dat kan de pret niet bederven. De schoonheid van de Strait of Gibraltar en de rust die het uitstraalt maakt dat we ons hier altijd fantastisch voelen. We genieten van een leuke sobere picknick en wandelen een paar kilometers langs deze mooie route.
Verjaardags etentje
’s Avonds volgde een bijzonder warme verrassing als we gaan eten in ons favoriete restaurantje.
Het personeel van Siglo XIX verwelkomde Suzette met het liedje Cumpleaños feliz. Ik heb het niet gefilmd … ik wilde dat moment ook niet bederven door mijn iPhone te pakken.
Dikke knuffels, dikke kussen en bovendien stond er een pakje klaar met onze favoriete wijn.
En dat deed ons toch wel iets. Want uiteindelijk zijn het zo’n momenten die het leven mooier maken. Deze mensen kennen ons natuurlijk niet echt. Ze kennen ons als trouwe klanten als we in Tarifa zijn, als die twee madammen die graag hun vast tafeltje hebben. En toch namen ze de tijd om Suzette oprecht en spontaan een fijne verjaardag te bezorgen.
Die warmte, die spontaniteit en die hartelijkheid, gewoon de schoonheid in zijn eenvoud … daar werden we echt even stil van.
Een jaartje ouder voor mijn madame (we zijn nu alle twee 65) maar ze is wreed content gaan slapen
De mooie atlantische . . .
Ik wandel elke dag wel even aan de Atlantische oceaan vanop de camping. Elke dag anders, elke dag mooi. Hieronder een paar sfeerfoto’s.
Tapas . . .
Vandaag tapasbar La Burla uitgeprobeerd, waar we al veel over gehoord hadden… en ze hebben ons absoluut niet teleurgesteld!
Geen sjiek gedoe, heel basic allemaal, maar lekkerrrrrrrr! En bovendien een supervriendelijke bediening. Meer moet dat niet zijn om een leuke middag gezellig op een terrasje door te brengen.
Na een bezoek aan de kapper hadden we een klein hongerke… en dat werd hier helemaal bevredigd!
Met de fiets naar Torre de Guadalmesi
Met de fiets naar Torre de Guadalmesi, dat was het plan. We vertrokken langs de N-340 tot aan het afslagpunt El Camello en van daar ging het richting Torre de Guadalmesí. Dat was eigenlijk allemaal nog redelijk goed te doen.
Maar terugrijden langs de N-340 stond niet op ons programma. We wilden het graag proberen langs een pad dat min of meer parallel loopt met de Colada de la Costa de Tarifa – Algeciras. Ook dat loopt langs de Straat van Gibraltar, maar is iets breder dan het kleine pad beneden aan de zee. Nu wisten we natuurlijk wel dat we geen mooie fietspiste gingen krijgen… maar dat het zó erg zou zijn, hadden we toch niet verwacht.
Van de zes kilometer die ons langs dit pad te wachten stonden, hebben we er uiteindelijk meer dan vijf met de fiets aan de hand moeten stappen.
Maar voor de rest: niet getreurd! We werden onderweg weer getrakteerd op prachtige panorama’s en ik val misschien in herhaling, maar het blijft voor ons adembenemend mooi.
De Strait of Gibraltar, het zicht op Marokko, de wilde natuur… Het heeft iets. Heel veel zelfs voor ons . . .
Na ons vermoeiend avontuur hadden we s avonds onze martini en glaasje wijn dik verdiend. Na vele kilometers fietsen en bijna 6 kilometer stappen met de fiets aan de hand moeten de calorieën terug aangevuld worden 🙂
Zonsondergang in Tarifa
Door de jaren heen hebben we al honderden foto’s van de zonsondergang genomen aan de Atlantische oceaan in Tarifa. Maar elk jaar doen we er nog een paar bij. Het moest maar zo mooi niet zijn 🙂
Mirador de la Peña
Lang geleden waren we al eens bij de Mirador de la Peña, omdat er daar een geocache lag. Sindsdien stond deze plek eigenlijk niet meer op onze route, want als je de wandeling langs de boeddha doet, kom je er net niet langs.
Vandaag dus nog eens tot daar geklommen en het was een leuk weerzien.
Normaal gezien moet je langs dezelfde weg terug, maar op mijn kaart leek het ook mogelijk om een andere route te nemen. Mits een klein stukje ‘off road’ stappen, konden we terugkeren langs de smalle weg Torre de la Peña.
En ja . . . het lukte 🙂
We gaan deze route niet meteen promoten als dé ideale wandeling, want je moet een stukje door het bos en daar is eigenlijk geen echte weg. Maar als je goed ter been bent en een beetje avontuurlijk aangelegd bent: no problem.
Deze wandeling was goed voor 12 km en alweer een heleboel prachtige panorama’s die we op ons netvlies hebben gebrand. Zalig !
Tarifa : Sendero del Buda
Tarifa - Bolonia Observatorio
Wandeling langs het strand naar La Peña
Een rustige zondag en een wandeling langs het strand richting La Peña. We genieten !
Vogels aan de beach Los Lances
Suzette heeft zich vandaag een beetje toegelegd op het fotograferen van de vogels aan het strand en dat resulteerde in mooie beelden. Ik was ondertussen vertrokken voor mijn dagelijkse wandeling. Die liep vandaag (zoals dikwijls) ook weer langs het strand. Dezelfde zee, hetzelfde strand, dezelfde stad, en toch elke dag compleet anders. Leve de natuur !
Reunie met de dochter in Tarifa
Onze lieve dochter is een weekje in Tarifa en dan genieten we van elkaars aanwezigheid, lekker eten en drinken en bijkletsen 🙂
Daguitstap naar Tanger
En wij hadden er uiteraard ook zin in. Tickets kosten 79 euro heen en terug en eigenlijk is dat maar 10 euro goedkoper dan een dagtrip met excursie. Maar daar kiezen wij bewust niet voor. Je krijgt dan wel eten en een gids en je ziet een aantal plaatsen vanuit een bus, maar je hangt wel heel de dag vast aan de groep. Aangezien wij Tanger echt al wel kennen verkiezen wij dus enkel de boot en ter plaatse vrij rondlopen.
Verrassing van de dag : Het douane systeem in de haven van Tarifa is er echt op verbeterd. Er staan digitale apparaten waar je paspoort gecontroleerd wordt en dat gaat een pak sneller dan vroeger. Top !
Nog maar een strandwandeling ...
Geen woorden nodig . . . moet het nog gezegd dat de Atlantische een aantrekkingskracht heeft en als dat stukje strand dan toevallig ook nog in Tarifa ligt, ’t ja . . . geen woorden nodig dus 🙂
Fotoshoot met onze dochter
Op de laatste dag dat onze dochter in Tarifa is maken we een fotoshoot aan de Atlantische oceaan. Dat is elk jaar een traditie. Imani is content met hoe ik haar in beeld breng en het is leuk om te doen. Het is wel koud en er is veel wind en we worden bijna omver geblazen maar het lukt om een prachtige reportage te maken. De foto’s van de shoot zelf publiceer ik niet hier, uit respect voor Imani’s privacy. Hieronder dus enkel wat ‘werk’ foto’s, maar geen van het uiteindelijke resultaat. De bijna 350 foto’s heb ik naar haar doorgestuurd. Maar het moet gezegd : we zijn content !
’s avonds hebben we onze week samen afgesloten met een etentje in … Siglo XIX (where els) 🙂
